คน คน คน
คุณเป็นคนนำทางด้วยเข็มทิศชีวิตคุณ
............... อาระหังสัมมา สัมพุทโธภาควา พุทธังสาระนัง นะมามิ........................ เสียงพระสวดทำวัตรตอนเย็นแว่วมาแต่ไกลในขณะที่ผมเดินออกกำลังกายอยู่ในสวนสาธารณะใกล้บ้าน วันแล้ววันเล่า ติดต่อกันเป็นเวลานานพอสมควร ผมไม่ได้ใส่ใจ ไม่ได้สนใจ เพราะฟังไม่รู้เรื่อง รู้แต่เพียงว่า ให้ไหว้พระ ให้สวด ก็ทำตามๆกันไป ตามประเพณีปฏิบัติ ไม่เคยแม้จะฉุกคิดสักนิดว่าทำไมพระต้องสวด ทำไมพระต้องทำวัตร และไม่เคยคิดเลยว่า ทำไม และทำไม????
.............ทำไมคนกลุ่มหนึ่งละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่มี ทุกอย่างที่ทำได้ตามกฏหมายโดยไม่ผิด แต่เมื่อมาเป็นพระอยู่ในร่มเงาแห่งธรรม ร่มเงาศาสนา สิ่งที่ทำได้ตามกฏหมายโดยไม่ผิด แต่พระทำไม่ได้ การเป็นพระบางอย่างแค่คิดก็ผิดแล้ว แล้วทำไม เขาต้องทำ แล้วทำไมเขาต้องเป็น อะไรเป็นเหตุที่จูงใจ และทำไปแล้วมันได้อะไร
.............วงเวียนชีวิต ออกรายการโทรทัศน์ทุกเมื่อเชื่อวัน ทำไมชีวิตของคนมันจึงเวทนาน่าสงสารอย่างนี้ มีลูก ลูกก็ทิ้ง มีสามีสามีก็จาก มีภรรยา ภรรยาก็หายไปต้้งนานแล้ว สุขภาพร่างกายที่พิกลพิการ ประกอบกับสถานะความเป็นอยู่ที่ตำกว่ามาตรฐานที่กำหนด อะไรเทือกนั้นปรากฎอยู่บนหน้าจอที วี มิได้เปลี่ยนแปลง ทำไมชีวิตมนุษย์มันจึงเป็นอย่างนี้หนอ
..............วันนั้นเป็นวันที่ดีใจมาก มีวันว่างที่หยุดยาวสี่วันติดต่อกัน ความคิดวิ่งแปล๊บขึ้นในสมอง อยากกลับบ้านเยี่ยมแม่ เยี่ยมพี่ เยี่ยมน้อง และเยี่ยมญาติโกโหติกาที่เป็นเทือกเถาว์เหล่ากอกันมา ก่อนนี้ทำไมเรายุ่งมาก ยุ่งจนเราไม่มีเวลาว่าง ติดโน่นติดนี่จนกลายเป็นคนที่หายสาปสูญ
